شوراي امنيت یا شورای امنیت نظام سرمایه داری - رسول ساکی1388/07/25 12:07

بسم الله الرحمن الرحیم
 

شوراي امنيت یا شورای امنیت نظام سرمایه داری
 

با مختصر تأملی در عملکرد سازمان ملل به وضوح رد پاي سرمايه‏داران کلان اقتصادي  در نظام حقوقي سازمان ملل مشاهده می شود. هر جا که سود قابل توجهي متوجه اعضاي ثابت شوراي امنيت باشد، اين شورا ديدگان خود را بر بزرگترين فجايع براحتی می بندد.
ملاک قضاوت در تاريخ اين سازمان از بدو تشکيل تا کنون در اختلافات و کشتارها بر مبناي قواعد نظام سرمايه‏داري می باشد.
یقینا همه آزاداندیشان دنیا معترف اند که مبناي قضاوت در ديوان لاهه و شوراي امنيت عزّت و کرامت انساني و قوانين الهی نمی باشد بلکه بر اساس ضوابطي که در جهت رشد رفاه مادي تنظيم شده‏اند اداره می شود.
تنظيم حقوق در سازمان ملل بر مبناي رشد قواعد سرمايه‏داري و تهديد و تطميع مادي است. و شوراي امنيت در عمل شورای امنیت نظام سرمایه داری است نه امنیت ملت ها و مستضعفین عالم. 
اساساً سازماني كه حق و باطل را بر اساس دنيا تشخيص مي‌دهد نمي‌تواند نسبت به اديان مهاجم نباشد، زيرا تمامي اديان الهی، حقانيت را بر مبناي اطاعت از حكم خدا تعريف مي‏کنند. در نهایت حق و باطل ميزان مي‌خواهد و بر اساس اين ميزان مي‏توان شدت حقانيت يا باطل بودن مطلبي را تشخيص داد. در دنياي امروز، حتي اگر عقيده ای هم محترم شمرده مي‏شود، تنها به اين دلیل است كه عدم احترام به آن عقيده به دنياي آن‏ها ضرر خواهد رساند.
اگر شرايط موجودِ جهاني و وضعيت تصميم‌گيري در اداره زندگي بشر مورد مطالعه قرار گيرد، اين تصور ابتدايي که مردم دنيا در امر مديريت آزاد هستند و هر قوم و قبيله ای به يك سبك زندگي مي‌كند و فرهنگ خاص خود، خصوصيات جغرافيايي خاص خود و عقيده و ايمان خاص خود را مبناي اداره امور خويش قرار داده‏اند رنگ مي‏بازد. اگر دقت كنيم مي‏بينيم روابط در دنيا آزاد نيست و روابطِ مدرنيته و سرمايه‏داري در نحوه اداره زندگي بشر اصل قرار گرفته است.
سازمان ملل دستگاه بسيار بزرگ و عظيمي است که دو چهره دارد؛ يک چهره آن خدماتي است که در ظاهر به ملت‏ها داده مي‏شود و چهره ديگر اختياراتي است که به کمسيون‏هاي سازمان ملل داده شده تا در سازمان‏هاي وابسته به خود سياست‏گذاري نمايند و امور جهان را سازماندهي كنند. يکي از اين کمسيون‏ها،کمسيوني است که براي حفظ امنيت جهاني تأسيس شده و مديريت امنيت جهان را به عهده کشورهاي خاصي گذاشته است.
در حقيقت اختيار اصلي جهان ميان دزدهایي که با هم متحدند تقسيم شده است و اين صاحبان ثروت و قدرت هرگز تحمل نمي‏کنند کشوري عضو سازمان ملل نباشد و منافعي در نقطه‏اي از دنيا باشد كه نتوانند از آن بهره ببرند. اگر کسي منصفانه بررسي نمايد مشاهده مي‏کند که در همه ابعاد زندگي بشر قواعدي ترسيم كرده‏اند و به قواعد خاص ملت‏ها براي اداره کشورشان اهميتي نمي‏دهند. غرض نهايي از تنظيم اين قواعد توسط سازمان ملل، تأمين منافع ابرقدرت‏هايي است که بعد از جنگ جهاني دوم؛ اين سازمان را تأسيس كردند.[1] 
تهیه و تنظیم رسول ساکی