گر اينجا کربلاست و امروز عاشوراست، اينک چه کسي مرا ميخواند؟؟!!
ولايت تاريخي خاص ائمه معصومين (عليهم السلام) است و در طول تاريخ جاري بوده و هست. همه وقايع و اتفاقات عالم با هماهنگي امام معصوم (عليه السلام) انجام ميشود به شکلي که حتي يک برگ درخت هم بدون اذن امام به زمين نمي افتد.
در ولايت تاريخي حضور معصوم (عليه السلام) در بين مردم ضروري نيست. حکايت ولايت تاريخي مانند خورشيد پشت ابر است. اما شايسته اين است که مومنين زمينه بيرون آمدن خورشيد را از پشت ابر فراهم کنند تا از نور آن بصورت مستفيم فيض ببرند.
ولکن در ولايت اجتماعي هر دو جبهه «حق و باطل» وجود دارد و يقينا اعمال و افعال انسان تحت ولايت يکي از اين دو قرار ميگيرد. حتي سکوت مومنين در درگيري بين حق و باطل خیلی از اوقات به نفع جبهه باطل تمام ميشود.
ولايت اجتماعي امام معصوم(عليه السلام) با حضور او در بين مردم محقق ميشود و اگر مومنين آمادگي پذيرش ولايت امام را نداشته باشند از فيض ولايت اجتماعي او محروم ميشوند و در چنين شرايطي ولايت به عهده نواب امام قرار ميگيرد و شيعيان بايد تمرين ولايت پذيري نمايند تا آماده پذيرش مجدد ولايت امام معصوم(عليه السلام) شوند.
عاشورا تکرار شدني است و پر واضح است که نخبگان جامعه موظفند حسين زمان و ولي اجتماعي جبهه حق را به عموم مومنین نشان داده و آنها را به سمت ولايت پذيري سوق دهند.
عزادار واقعي حسین بن علی(عليه السلام) کسي است که تحت ولايت اجتماعي نواب عام و ولي فقيه حرکت نمايد و از رهنمود هاي او غافل نشود. مومنین بايد مراقبت نمايد که نداي «هل من ناصر ينصرني» ولي خود را بشنود و به موقع عکس العمل متناسب نشان دهد چرا که کم نبوده اند خواصي که به خاطر عدم حضور به موقع، حسين زمان خود را به قتلگاه فرستاده اند.
براستی گر اينجا کربلاست و امروز عاشوراست، اينک چه کسي ما را ميخواند؟
با کمي دقت به روشنايي خورشيد ميتوان حسين زمان را شناخت و صف بندی يزيدیان را از خط مقدم سپاه اسلام تشخیص داد.
اما آنچه که باید مورد توجه شيعيان دهه چهارم انقلاب باشد این است که قتلگاه حسين زمان آنها در زمين ماندن فرمايشات اوست نه اینکه جسم مبارک او را به مقتل بکشانند چرا که بسیجیان خمینی کبیر به دنیا نشان داده اند که برای رهبر خویش یاورانی کم نظر در طول تاریخ بوده اند و جوانان عاشورایی امروز جامعه نیز؛ ما را به یاد همان دلاوران کربلای 5 می اندازند.
رسول ساکي